تأسیسات الکتریکی

تأسیسات الکتریکی ساختمان چهار بخش اصلی دارد: تأمین انرژی (برق شهری، دیزل‌ژنراتور، موتوربرق و پنل خورشیدی)، توزیع برق (تابلو، رایزر و باس‌داکت، سیم‌کشی و کابل‌کشی، جریان ضعیف)، سیستم‌های حفاظتی (اضافه‌جریان، نشتی جریان و ارت) و سیستم‌های هوشمند. این بخش‌ها باید هماهنگ طراحی و اجرا شوند.

جریان قوی برق مصرفی ساختمان را منتقل و توزیع می‌کند، مثل روشنایی، پریز، موتورها و تابلوها. جریان ضعیف با ولتاژ پایین سیگنال و داده را جابه‌جا می‌کند، مثل شبکه، تلفن، دوربین، اعلام حریق و کنترل دسترسی. مسیر کابل و استاندارد اجرای این دو جداست.

• کلید مینیاتوری (MCB) کابل و تجهیزات را در برابر اضافه‌بار و اتصال کوتاه حفاظت می‌کند.
• محافظ جان (RCD) نشتی جریان به زمین را تشخیص می‌دهد و خطر برق‌گرفتگی را کم می‌کند؛ برای حفاظت از انسان معمولاً با حساسیت ۳۰ میلی‌آمپر انتخاب می‌شود.
• RCBO هر دو عملکرد را در یک دستگاه دارد.

انتخاب به توان موردنیاز، مدت کارکرد، هزینهٔ نصب و نگهداری، شرایط محل و حساسیت تجهیزات به قطع برق بستگی دارد. برق شهری منبع اصلی بیشتر پروژه‌هاست؛ دیزل‌ژنراتور برای پشتیبان و پنل خورشیدی برای پوشش بخشی از مصرف به‌کار می‌رود. بررسی بار مصرفی، اولین گام انتخاب است.

مرجع اصلی، مبحث ۱۳ مقررات ملی ساختمان (طرح و اجرای تأسیسات برقی ساختمان‌ها) است. طراحی و اجرا باید با آن و با استانداردهای تجهیزات انتخابی مطابقت داشته باشد.

چون لوله‌ها، کابل‌ها و جانمایی حسگرها پشت دیوار و سقف قرار می‌گیرند. اجرای آن‌ها در زمان ساخت، هزینهٔ تخریب و ترمیم بعدی را حذف می‌کند و امکان گسترش سیستم را باز می‌گذارد.